ශාපලත් වනාන්තරය

ඔක්තෝබර් මාසයේ එක්තරා රාත්‍රියක් වූ එය මිතුරන් පිරිසක් විස්පරින් වනාන්තරයේ කඳවුරු බැඳ ගැනීමට තීරණය කළ ස්ථානයකි, එය දිගු කලක් දේශීය පුරාවෘත්තවලින් වැසී තිබූ ස්ථානයකි. වනාන්තරයට ඔවුන්ගේ නම ලැබුණේ ගස් හරහා සුළඟේ ශබ්දයෙන් නොව, වනාන්තරය අඳුරු වන විට මිනිසුන් ඇසූ බව කියන අද්භූත කටහඬවල් වලින් ය.

මිතුරන් - ඒමි, ජේක්, සාරා සහ විල් - නගරවාසීන්ගේ අනතුරු ඇඟවීම් මිථ්‍යා විශ්වාස ලෙස සිනාසුණා. විදුලි පන්දම් සහ අනිත් ආම්පන්නත් රැගෙන, ඔවුන් වනාන්තරයට ගොස් ශාප ලත් යැයි කියන පුරාණ ඕක් ගසක් අසල ඔවුන්ගේ කූඩාරම් පිහිටුවා ගත්හ.

ඔවුන් කඳවුරු ගින්න වටා රැස්ව සිටියදී, ඇය පොඩිකාලේ ඇසූ කතාව ඒමි බෙදා ගත්තාය.

“පුරාවෘත්තය පවසන්නේ,” ඇය ආරම්භ කළේ, “බොහෝ කලකට පෙර මෙහි ආරාමිකයෙකු ජීවත් වූ බවයි. මිනිසුන් ඔහුව විස්පර් ලෙස හැඳින්වූහ. ඔහුට දරුණු අපරාධ - පැහැරගැනීම්, ශාප සහ අඳුරු චාරිත්‍ර - සම්බන්ධයෙන් චෝදනා එල්ල වූ අතර නගරවාසීන් ඔහු සොයා පැමිණි විට, ඔවුන් ඔහුව මෙම ගසෙන්ම එල්ලා මරා දැමූහ. ඇය ඔවුන් පිටුපසින් තිබූ ගොරෝසු ඕක් ගසට අත දිගු කළාය. “ඔහුගේ ආත්මය කිසිදා පිටව නොගිය බව ඔවුහු පවසති. ඔහු අනවසරයෙන් ඇතුළු වන අයගේ කන්වලට මුමුණයි, ඔවුන්ව වනාන්තරයේ ගැඹුරට ඇද දමයි... කිසිදා ආපසු නොඑනු ඇත.”

ජේක් ඔහුගේ දෑස් පියා ගත්තේය. “සම්භාව්‍ය අවතාර කතාව. යම් බියජනක දෙයක් සිදුවුවහොත්, එය සුළඟ පමණක් විය හැකිය.”

එවිට ඔවුන්ට යමක් ඇසුණි.

යමෙකු ඇසෙන දුරින් මැසිවිලි නඟන්නාක් මෙන් දුර්වල හඬක් ගස් අතරින් පාවී යන බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. එය තේරුම් ගැනීමට නොහැකි තරම් මෘදු විය, නමුත් එය කණ්ඩායම හරහා සීතලක් යැවීය.

“ඔයාට ඒක ඇහුනාද?” සාරා ඇගේ විදුලි පන්දම අල්ලාගෙන මිමිණුවාය.

“බොහෝ විට සුළඟ පමණයි,” ජේක් ඔහුගේ හඬ වෙව්ලමින් සිටියද නැවත නැවතත් කීවේය.

මැසිවිලි නැඟීම වැඩි විය, දැන් සෑම දිශාවකින්ම පැමිණේ, වනාන්තරයම හඬින් ජීවමාන වූවාක් මෙන්. රාත්‍රිය සන්සුන් වුවද, ගින්න දැල්වුණි. ඇගේ මුහුණ සුදුමැලි වී, ඒමි සිටගෙන සිටියේය.

“හරි, මේක තවදුරටත් විහිළුවක් නෙවෙයි. කවුද අපිව බය කරන්නේ?”

නමුත් ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙකුගෙන් මුමුණන්නේ නැහැ. ඒවා ඕනෑවට වඩා, ඕනෑවට වඩා ස්ථරගතව, ඕනෑවට වඩා සමීපව තිබුණි. කෙසේ වෙතත්, එක් හඬක් අනෙක් අයට වඩා ඉහළට නැඟෙන්නට පටන් ගත්තේය - ගැඹුරු, රළු කෙඳිරිගෑමක් ඔවුන්ගේ මනස හරහා සර්පයෙකු මෙන් නැඟී ගියේය.

"යන්න... නැත්නම් සදහටම රැඳී සිටින්න..."

විල් නැගිට්ටේය. "හරි, විහිළුව ඉවරයි! අපි යනවා." නමුත් ඔවුන් තම උපකරණ අල්ලා ගැනීමට හැරෙන විට, ඔවුන් පැමිණි මාර්ගය අතුරුදහන් වී ඇති බව ඔවුන් දුටුවේය. විවෘත අවකාශයක් තිබූ තැන දැන් ඝන ගස් මතු විය.

මිතුරන් ඔවුන්ගේ පියවර නැවත සොයා ගැනීමට උත්සාහ කරන විට භීතිය ඇති විය, එකිනෙකාට කතා කරමින්, ඔවුන්ගේ විදුලි පන්දම උමතු ආලෝක කිරණ විහිදුවමින්. නමුත් වනාන්තරය නිමක් නැති බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි, තේරුමක් නැති ආකාරවලින් ඇඹරී සහ හැරෙමින් තිබුණි. කෙඳිරිගෑම ඔවුන් පසුපස හඹා ගියේය, හයියෙන් වැඩි වෙමින්, සිනාසෙමින්, සමච්චල් කරමින්.

පසුව කෑගැසීම් පැමිණියේය.

එය ආරම්භ වූයේ ජේක් සමඟිනි. ඔහු කණ්ඩායමේ පිටුපසින් සිටියේය, සන්සුන්ව සිටීම ගැන මුමුණමින්, අනෙක් අයට තියුණු කෑගැසීමක් ඇසුණි. ඔවුන් හැරී ගිය නමුත් ඔහු අතුරුදහන් වී තිබුණි - ඔහුගේ විදුලි පන්දම පමණක් බිම වැටී, දැල්වෙමින් පැවතුනි.

එකින් එක කෙඳිරිගෑම ඔවුන්ව හිමිකර ගත්තේය. ඊළඟට සාරා අතුරුදහන් වී, නොපෙනෙන අන්ධකාරයට ඇදගෙන ගියාය. කටහඬවල් බිහිරි වන තරමට ඒමි සහ විල් වෙව්ලමින් එකිනෙකාට ඇලී සිටියහ.

විල් පැකිලී වැටුණු විට, ඒමි ඔහුට උදව් කිරීමට හැරුණාය, නමුත් එහි කිසිවක් සොයා ගැනීමට නොහැකි විය - ඔහු මොහොතකට පෙර සිටි තැන කැළඹුණු කොළ කැබැල්ලක් පමණි. දැන් ඇගේ හිස තුළ කටහඬවල් තිබුණි, දෝංකාර දෙමින් සහ නොනවත්වා. ඇය ගස් හරහා අන්ධ ලෙස දිව ගියාය, හඬමින්, ඇය පැකිලී පැරණි ඕක් පාමුලට වැටෙන තුරු.

ඒමි දුටු අවසාන දෙය නම් අන්ධකාරයෙන් මතුවන සෙවනැලි රූපයක්, එහි ඇස් සීතල වානේ මෙන් දිලිසෙන බවයි. රූපය සමීපයට නැඹුරු වන විට කෙඳිරිලි නතර විය, පසුව... නිශ්ශබ්දතාවය.

දින කිහිපයකට පසු, සෙවුම් කණ්ඩායමක් කඳවුරු භූමිය සොයා ගත්හ. කූඩාරම් තවමත් දමා තිබුණි, ගිනිමැලය නිවී ගොස් ඇත. වනාන්තර බිමෙහි විසිරී තිබූ ඔවුන්ගේ ෆ්ලෑෂ් ලයිට් හැර මිතුරන් හතර දෙනාගේ කිසිදු සලකුණක් නොතිබුණි. අනෙක් ඉඟිය වූයේ ඕක් ගසේ කැටයම් කර තිබූ තනි පණිවිඩයක් පමණි:

“ඔවුන් යන්නෙ නෑ.”

නිස්කලංක රාත්‍රියක විස්පරින් වනාන්තරයේ ඔබ හොඳින් සවන් දුන්නොත්, ඔබට තවමත් කටහඬවල් ඇසෙන බව ප්‍රදේශවාසීන් පවසති... සමහර විට කෑගැසීම්.

කතාව හොඳයි නම් ඔයාගෙ අදහසත් පහලින් කියාගෙනම යන්න.ඉතින් කතාව කියෙව්වට ගොඩක් ස්තූතියි....